به آزادی فرزندان خود احترام بگذاریم
باید به این اصل مهم توجه داشت که موهبت آزادی و اختیار در انسان زمینه ی درونی برای رشد همه ی استعداد هاست . اگر این ویژگی از انسان گرفته شود امکان شکوفایی استعدادهای دیگر نیز از بین می رود و انسان به کمالی که شایسته ی اوست ، نمی رسد ؛ از این رو :
تربیتی که آزادی را بکلی در افراد نادیده بگیرد و انتخاب و اندیشه را از آنها سلب کند ، انجامی جز رکود یا عصیان ندارد .
لازم است بسیاری از ما طرز تلقی و بینش خود را نسبت به مسأله ی تربیت فرزند تغییر دهیم و از آنها اطاعت محض نطلبیم . اطاعت محض در صورتی که عملی شود ، از فرزندان ما انسانهایی خواهد ساخت که به رشد و بلوغ فکری و روحی نرسیده اند . علاوه بر این ، چنین برداشتی از موضوع ، موجب پیدایش توقعات و انتظاراتی در ما می شود که چون معمولا برآورده نمی شوند ، روابط ما را با فرزندانمان تیره می کنند .
پدران و مادران آگاه وروشن بین ، از همان دوران کودکی فرصتهایی را برای فرزندان خود فراهم می کنند تا آنها اندیشیدن ، انتخاب کردن و تصمیم گرفتن را تجربه کنند . در این میان اگر فرزندان اشتباهاتی داشته باشند ، این اشتباهات را برای رشد طبیعی آنها لازم می شمرند و خود به عنوان راهنما در کنارشان قرار می گیرند .
این مطلب به این معنا نیست که فرزندان در انجام آنچه می خواهد آزاد باشند . بی گمان چنین برخوردی با موضوع نادرست است .
آزادی فرزندان باید با تدبیر والدین آگاه هدایت شود تا به انحراف کشیده نشود . در مقابل ، سرکوب آزادی فرزندان نیز خطای تربیتی بزرگی است .
فرزندان ما باید در آینده افرادی رشید ، آزاده و توانا باشند . اگر ما از آنها تسلیم محض طلب کنیم ، موجوداتی طفیلی ، بی شخصیت و ناتوان بار خواهند آمد که نه از خود استقلال فکری دارند و نه بتنهایی قادر به اداره ی امور خود هستند .
بنابراین لازم است والدین و مربیان ظرفیت تحمل برخی سرباززدنها را در نوجوانان داشته باشند و با کوچکترین مخالفت از جانب آنها ، برآشفته نشوند و با همراهی و مدارا با آنها ، روش برخورد منطقی با مسائل و چگونگی استفاده از آزادیهای مشروع خود را به آنها بیاموزند و در هر حال توجه داشته باشند که :
یکی از اهداف مهم تربیت ، پرورش روحیه ی آزادگی در فرزندان است.
با سلام به دوستان خوبمان و هر کسی که از خانه ی آرامش ما دیدن میکند .